Bahrein is voorlopig even het laatste kleine oliestaatje dat we bezoeken. Daar hebben we nog wel even over moeten nadenken vanwege de oorlogsdreiging. Maar in de wetenschap dat Iran het niet op burgers heeft gemunt maar eerder op Amerikaanse bases en energie infrastructuur achten we de risico’s minimaal. Bovendien vluchten de anderhalf miljoen inwoners ook niet.

In 1986 kwam een 25 kilometer lange verbinding met Saudi Arabië tot stand. De King Fahd Causeway bestaat uit een aangelegde dijk met bruggen en in het midden een kunstmatig eiland dat bekendstaat als Passport Island. Hier vinden de douaneformaliteiten plaats die overigens allemaal soepel verlopen.

Bahrein is één van de staatjes die zich in 1971 niet bij de Verenigde Arabische Emiraten aansloot en daardoor zelfstandig bleef. Het land was als eerste in de regio actief in de olie en gasindustrie. Olie hebben ze niet zo bijzonder veel maar ze richten zich vooral op raffinage. Ook gas speelt een belangrijke rol.

De oppervlakte van het land is vergelijkbaar met ongeveer een halve Nederlandse provincie. Overigens groeit Bahrein nog steeds. Door grootschalige landaanwinning in zee worden nieuwe woonwijken industriegebieden en eilanden aangelegd. Vooral rond de hoofdstad ontstaat steeds nieuw land waardoor het staatje in de afgelopen decennia aanzienlijk groter is geworden dan het oorspronkelijk was. De meeste inwoners wonen in de hoofdstad Manama die met haar hoge gebouwen en uitstekende infrastructuur een welvarende indruk maakt.

Niet iedereen rijk

Als we het vaste land bereiken, eiland dus, gaan we op zoek naar een simkaart. In een buurt waar een parkeerplaats moeilijk te vinden is worden we geholpen door een Bengaal. Deze aardige man doet het niet alleen uit gastvrijheid maar ook voor de fooi. Later worden we nogmaals om geld gevraagd door een Aziatisch uitziende man. Dat hebben we in het welvarende Midden Oosten nog niet eerder meegemaakt.

Iets meer dan de helft van de bevolking bestaat uit arbeidsmigranten meestal afkomstig uit Azië. Kennelijk leeft een deel van hen onder relatief bescheiden omstandigheden.

Een heerlijk warme douche

Dan worden we aangesproken door een welvarende Bahreini in een luxe auto. Hij biedt ons koffie aan die we overigens in de auto moeten opdrinken en vertelt graag over zijn land en de huidige oorlog.

Over het vasten vertelt hij dat eten in het openbaar bij wet strafbaar is. Als je gepakt wordt stoppen ze je tot het einde van de ramadan in de gevangenis. Waar je overigens wel gratis te eten krijgt, maar pas na zonsondergang. We weten niet of het verhaal een beetje aangedikt is, maar we gokken het er maar niet op.

We vinden voor de eerste nacht een plekje aan de rand van de hoofdstad Manama op alweer een kunstmatig eiland met een kunstmatig strand. Het strand is vanwege de oorlog afgesloten. De vrij toegankelijke en warme douches zijn overigens wel geopend. Daar maken wij dankbaar gebruik van.

’s Nachts horen we af en toe een explosie in de verte of zien we lichtflitsen. Het is het afweergeschut waarmee Bahrein wordt beschermd.

Dhows

In meerdere landen rond de Indische Oceaan komen dhows voor in verschillende soorten en maten. Oorspronkelijk waren het zeilschepen, tegenwoordig zijn ze vaak voorzien van een motor. De traditionele schepen werden vroeger gebruikt voor zeehandel of visserij en voeren eeuwenlang tussen het Arabisch schiereiland, India en Oost Afrika.

Wij nemen een kijkje op een werf waar deze schepen worden gebouwd en gerestaureerd. We zijn onder de indruk van het traditionele handwerk waarmee ze worden gemaakt. Het gebruikte hout wordt uit Azië geïmporteerd.

Het grootste schip dat er ligt blijkt van de koning van Bahrein te zijn, Hamad bin Isa Al Khalifa. Deze dhow is nog niet afgebouwd.

Avenue Mall

Daarna nemen we een kijkje op de boulevard en in het aansluitende overdekte winkelcentrum The Avenues Bahrain. Zoals we inmiddels gewend zijn in het Midden Oosten zien we ook hier veel pracht en praal. Toch is het er opvallend leeg. De belangrijkste reden is ramadan. Desondanks zien we goed welke architectonische hoogstandjes hier zijn toegepast.

Manama Old Souk

Even verderop bezoeken we de oude souk van Manama. Gezellige smalle straatjes waar kooplui hun waar uitstallen. Het is een mix van traditionele producten en toeristische souvenirtjes. Alleen zijn er nauwelijks toeristen. Ook de taxichauffeurs hebben weinig te doen en willen graag even met ons op de foto.

Olie, gas en de Tree of Life

Vervolgens rijden we verder naar het zuiden van Bahrein. In dit gebied liggen grote olie en gasvelden. Grote installaties kilometers pijpleiding en talloze ja knikkers bepalen het landschap. Tussen de installaties staan tenten en eenvoudige onderkomens van de meestal Aziatische arbeiders.

Bahrein speelde historisch een belangrijke rol in de oliegeschiedenis van de Golf. In 1932 werd hier als eerste land in de regio olie gevonden. De voorraden zijn echter relatief klein gebleven waardoor het land zich later meer is gaan richten op raffinage en andere vormen van dienstverlening.

En midden in dat industriële landschap staat iets totaal onverwachts. Een ongeveer vierhonderd jaar oude boom die bekendstaat als de Tree of Life Bahrain. Het is terecht een toeristische attractie geworden. Een grote boom midden in een woestijn waar nauwelijks iets groeit blijft bijzonder. De boomsoort kan met zeer diepe wortels water uit de bodem halen waardoor hij in deze droge omgeving kan overleven.

Later krijgen we nog een grote zak met eten en drinken overhandigd van een trotse Bahreini die ons hartelijk welkom heet in zijn land. Welkom voelen we ons zeker. Toch sluiten we ons korte bezoek aan Bahrein weer af. Een land dat rijk is geworden door olie en gas. In onze bescheiden mening misschien iets minder overdadig dan de Verenigde Arabische Emiraten en net niet zo degelijk als Qatar.