We vervolgen onze reis in de woestijn “in de sporen van Pistenkuh”, het boekje met avontuurlijke tracks dat ons al heel wat moois heeft opgeleverd.

Wakker worden tussen prachtige sculpturen bij een opkomend zonnetje is geweldig. We eten ons yoghurtje en kunnen niet wachten om nog meer te ontdekken. De route gaat door een terrein dat deels stenig en deels zanderig is. Eerst is het nog wat opener, met hier en daar door erosie prachtig gevormde rotsformaties.

We drinken koffie op een uniek plekje waar de rotsen zijn uitgesleten in een paddenstoelvorm. Het volgende hoogtepunt is er weer eentje om je vingers bij af te likken… Mahajah Arch! Een enorme door erosie gevormde boog, eigenlijk twee achter elkaar.
Het geheel is met hekken afgezet, maar de poort is open… en dus parkeren we vlak naast dit natuurwonder.

De rit gaat verder met de nodige ooeehhh’s en aaaaahhh’s, zo mooi zijn de vergezichten.
Dan komen we bij een punt waar we volgens het boekje eerst even lopend een inspectie moeten doen vanwege een nauwe doorgang. Het pad met los zand gaat wat steiler naar beneden. De doorgang is smal, maar we denken het wel te redden.
Tenminste, we zijn voor 99% zeker van een goede afloop… dat is geen 100%, en dus besluiten we toch maar de omweg te nemen.

In het vervolg genieten we van het steeds veranderende landschap, met steeds meer vergezichten en absurde rotsformaties.

We vinden een plekje onder de heldere sterrenhemel, met om ons heen alleen rust, zand en grillige rotsen.

Zondagmorgen

Gek is dat… zondagmorgen. Ondanks dat onze activiteiten totaal onafhankelijk zijn van de dag, ondanks het feit dat hier de vrijdag als zondag wordt beschouwd en de zondag een gewone werkdag is, blijven we toch, zo ver van Nederland, een zondagochtendgevoel houden. Het hoeft allemaal niet zo. Lekker lang ontbijten… we zien wel.
Heerlijk, en dan ook nog een plek uit duizenden. Tussen grillige rotsformaties, in het zand en hier en daar een boompje. En verder… alleen wij… en stilte!

De landschappen zijn prachtig. Het zijn vooral de grillige rotsformaties met puntige uitsteeksels die de omgeving domineren.
Uiteindelijk komen we weer bij het asfalt, waar we de bandjes weer op druk brengen voor de volgende 160 kilometer teerweg.

We slaan af door het diepe zand om een gespleten rots te bekijken. Veel vreemd gevormde rotsen bepalen het landschap, maar deze doet er nog een schepje bovenop door kaarsrecht gespleten te zijn.

Naar AlUla

Onderweg naar AlUla zien we weer prachtige rotsen, uitgesleten in het landschap. We rijden deels over asfalt en deels offroad. Omdat we "te lui" zijn om onze banden voldoende af te laten, moeten we onszelf weer eens uitgraven. Maar ach, het mag de pret niet drukken.

Vlak voor AlUla staat een rots die wel wat van een olifant heeft. Ze hebben het een naam gegeven en prompt is het een toeristische attractie geworden.
Mooi, maar niet mooier dan de geweldige sculpturen die we eerder hebben gezien.

In AlUla gaan we naar een supermarkt, de bodem van onze voorraadkast begint in zicht te komen. De supermarkten hier in Saudi Arabië hebben een ruim assortiment. Werkelijk alles is verkrijgbaar, ook veel non food. De prijzen ervaren wij als iets hoger dan in Nederland, voor zover wij daar nog zicht op hebben.
We nemen genoeg mee zodat we ons een dag of tien kunnen redden. Maar deze supermarkt heeft weinig vers vlees en groenten. Dat is niet erg, even verderop is een groente en fruitmarkt. In het gebouw ernaast zijn meerdere slagers waar we rundergehakt laten draaien. Grietje is inmiddels verslaafd aan Jemenitische mango’s, die hier in doosjes met negen stuks volop verkrijgbaar zijn.

Dan gaan we naar een uitkijkpunt dat een adembenemend uitzicht over het dal geeft.

AlUla, Old town

We gaan op verkenning in AlUla Old town. Oude muren en structuren zijn gerenoveerd en bevatten nu winkeltjes en musea. We krijgen een beeld van hoe het vroeger was, maar de moderne renovatie is duidelijk gericht op toerisme. Het geheel heeft een unieke, rustieke sfeer met nauwe gangen en trappetjes. De muren zijn opgetrokken van klei en ademen nog altijd die authentieke uitstraling.

AlUla, authentiek

Maar wij zouden Cor en Grietje niet zijn als we ook even aan de andere kant van de straat gaan kijken. Daar hadden we namelijk al wat oude structuren tussen de palmbomen gezien.
Wat we hier aantreffen is eigenlijk nog veel mooier, in ieder geval authentieker. Oude, vervallen lemen muren met daartussen palmbomen vormen een prachtig geheel. Hier is niets veranderd, behalve dat de mensen zijn verdwenen en de overblijfselen nog echt zijn.
We dwalen er rond en zien hoe boeren er nog steeds groenten verbouwen. Een uniek plekje.

AlUla, wandeling

Via de Wikiloc wandelapp vinden we een wandeling nabij AlUla met alleen de summiere info “viewpoint”. We starten de wandeling, aanvankelijk nog door het zand, en passeren een nederzetting met wat geiten en veel troep. Maar dan houdt het zand op en gaat een stenig pad zigzaggend omhoog. Niet te steil, mooi geleidelijk.

Boven op een plateau moeten we even zoeken, maar al snel zien we muurtjes opgebouwd uit stenen die hier veelvuldig te vinden zijn. Het duidt op een oudere nederzetting of een plek waar vroeger vee werd gehouden.

We lopen verder naar het eigenlijke uitzichtpunt over een smal stuk rots. Hier kunnen we beide kanten op kijken, het dal in, en zien we hoe AlUla is opgebouwd met zijn vele dadelpalmen. Onze gelukshormonen hebben het er maar druk mee!

Het pad terug is deels nog een beetje spoorzoeken. Terug bij de camper noteren we 10 kilometer en bijna 300 meter stijgen en dalen.

AlUla, Maraya

Maraya is een bijzonder spiegel gebouw ten noorden van AlUla. Bij aankomst blijkt dat we terug moeten naar AlUla, omdat daar de entreetickets worden verkocht. Om aan deze tickets te komen moet een hele procedure worden doorlopen, samen met drie dames achter een balie. Het moet online, maar zelfs met hulp duurt het lang… Soms schiet techniek door…ondertussen worden we zoet gehouden met dadels en koffie.

Maar goed, we rijden terug naar het gebouw en zien een futuristisch bouwwerk. Een enorme vierkante doos, volledig bekleed met spiegelglas. De naam “Maraya” betekent letterlijk “spiegels” in het Arabisch. Van buiten al zeer indrukwekkend. De omgeving met zand en rotsen weerspiegelt zo sterk dat het gebouw bijna wegvalt in het landschap.

Binnen krijgen we een rondleiding van een gids die wat ons betreft zijn geld niet echt waard is. Hij dreunt zonder veel gevoel een standaardverhaal op. Maar dat maakt het geheel niet minder imposant. Binnen is een ruimte voor beurzen, een zeer luxe restaurant en een indrukwekkend theater waar al verschillende grote namen hebben opgetreden. Het dakterras geeft nog eens een mooi overzicht over de omgeving.

Na dit bezoek vinden we een rustig plekje achter een rots, niet ver van Hegra, dat we morgen willen bezoeken.

Rondleiding dadelboerderij

Vanochtend staat een bezoek aan Hegra op het programma. Maar bij aankomst blijkt dat er twee tours per dag zijn.

Eén ’s ochtends om acht uur en één om half vijf. Voor de eerste zijn we te laat.
Beetje jammer, dan moeten we de hele dag wachten. Maar niet gaan is ook geen optie, dit hoogtepunt willen we niet missen. We besluiten de dag maar op het parkeerterrein door te brengen. Cor gaat aan het werk met het herstellen van de aansluiting van de buitendouche. Dat wacht al maanden, maar wegens geen zin steeds uitgesteld.

Op het parkeerterrein staat ook nog een overlandbusje van een stel Duitsers dat wel met de eerste tour mee was. We maken later een praatje. Dan komt er een Saudi aangereden en maakt ook een praatje. Cor mist wat gereedschap en zo worden we uitgenodigd bij deze man op de boerderij.
Hier maken we met gereedschap van de boer onze klus af en krijgen we een rondleiding over de boerderij, die voornamelijk uit zo’n 600 dadelpalmen bestaat. Ondertussen krijgen we koffie, fris en dadels. De gastvrijheid is weer top.

AlUla, Hegra

We moeten opschieten, het is al vier uur. We rijden snel naar Hegra en kunnen nog net op tijd aansluiten bij de audiotour.

Over Hegra kun je een boek schrijven, en die zijn er vast, maar om een indruk te geven... Hegra was een stad die rond het begin van de jaartelling werd bewoond door de Nabateeërs. Deze bevolkingsgroep leefde in een gebied dat zich uitstrekte over het huidige Jordanië, Saudi Arabië en delen van Israël. Op dat moment bestonden die landsgrenzen nog niet. Het waren vooral handelaren, onder andere in wierook.

In Hegra zie je de overblijfselen van die stad. Of eigenlijk vooral de grafmonumenten van de elite, die in de rotsen zijn uitgehouwen en opvallend goed bewaard zijn gebleven. Sommige graven zijn metershoog. Veel andere bouwwerken zijn in de loop der eeuwen verdwenen door erosie of doordat ze van minder duurzaam materiaal waren gemaakt.

Archeologen beleven hier de tijd van hun leven. Er worden nog steeds nieuwe vondsten gedaan, bijvoorbeeld doordat opgewaaide zandlagen worden verwijderd. Ze knopen allerlei bewijsmateriaal aan elkaar om er één beeld van te maken.
Voor ons is het fascinerend om rond te dwalen in een omgeving waarin je je even realiseert dat hier 2000 jaar geleden ook al mensen rondliepen en dat daarvan nog steeds tastbare sporen zijn.

De woestijn weer in

We verlaten de regio richting ons eerste doel na AlUla, de Rainbow Bridge, een prachtig werkje van moeder aarde. Het is niet moeilijk te bereiken, een kilometer of zes van de doorgaande weg en eenvoudig met een 2wd te bereiken. Zeer de moeite waard.

Dan rijden we door naar een landschap dat eigenlijk wel een 4wd vereist. We worden verrast door de vele puntige torens die hier verspreid staan. We rijden over rotsen en dan weer door het zand tussendoor. Ook een mooie plek voor een lunch. Heel apart.

We overbruggen een saaier stuk asfalt en gravel om uiteindelijk bij een zeer afgelegen nederzetting uit te komen. Er wonen hier wat mensen die waarschijnlijk met name van hun vee leven. Van uiterlijke rijkdom is geen sprake. Maar de mensen zijn uitgelaten, het is vrijdagmiddag na het gebed. En dat betekent feest en vrijheid. Op paarden en in auto’s rijden ze al schreeuwend en toeterend rond.
“How are you?… How are you?…” roepen ze.

Drie kleuren

De bergen om ons heen zijn werkelijk prachtig. Heerlijk wakker worden. In één oogopslag zien we drie kleuren. Rechts een roodbruin gesteente dat prachtig gevormd is door erosie. Dan een groot veld met zwarte lava-achtige stenen. En links geel beige, rond gevormde torens.
We beginnen de dag met een klimpartij dwars over en door alle drie soorten. Voor ons is het net een speeltuin.

Het nodigt uit om er een mooie klimpartij van te maken. En dat doen we… van de rode naar de zwarte, en dan naar de gele rotsen.

Wadi Disah 

We zetten koers richting Wadi Disah. Volgens meerdere bronnen een absoluut hoogtepunt in Saudi Arabië. We overnachten bij de ingang van de canyon, waar imposante rode rotsen ons al toelachen.

Wat een fantastische plek hier, absoluut uniek.
De rit gaat afwisselend door waterstromen, doorwadingen, diep droog zand en smalle paadjes door het riet dat ver boven de camper uitsteekt. De rit is even avontuurlijk als mooi, zo tussen de imposante rotsen.
Opeens komen we een local tegen die zegt dat we niet verder kunnen, terwijl een ander zegt “no problem”. Wij trekken ons eigen plan en hobbelen al genietend verder.

Tabuk, onderhoud

Aan het eind van het dal komen we weer op het asfalt, waar we de banden oppompen en koers zetten naar Tabuk.
Daar bezoeken we een garage voor onderhoud aan de auto. Naast olie en filters, vervangen we de stabilisatorstangen, waar duidelijk speling op zit. Ook de banden zijn aan vervanging toe. We hebben de keuze tussen Kumho en BF Goodrich. De laatste zijn 100 euro duurder per stuk en hebben drie dagen levertijd. Met pijn in het hart kiezen we daarom voor het alternatief en nemen we afscheid van onze vertrouwde BF Goodrich banden.

In de werkplaats duurt het allemaal langer dan gehoopt. Maar ach, we worden door de jongens uitgenodigd om mee te eten op de garagevloer. Geheel volgens traditie. Rijst en kip… met de handjes.

Nog één keer

Onderweg naar de Jordaanse grens zijn de rotsformaties zo mooi dat we spontaan besluiten er tussendoor te rijden. We dachten het meeste wel gezien te hebben in Saudi Arabië, maar dit hoogtepunt willen we toch niet missen. We rijden tussen het rode gesteente door en soms over uitdagende rode zandduinen.

Het gebied wordt veelal bewoond door bedoeïenen met semipermanente bebouwing. De kwaliteit ervan is erbarmelijk, een recente storm heeft veel schade aangericht.
De bedoeïenen zijn helaas niet het netste volkje. Overal ligt rotzooi, tot flesjes penicilline aan toe waarmee ze hun kamelen behandelen.

We vinden het welletjes en parkeren de camper naast een rots.
De rots nodigt ons uit om beklommen te worden. Net wat voor ons!

Op safari

Zoals zo vaak in Saudi Arabië kunnen we de juiste woorden niet vinden om te beschrijven hoe mooi het hier is.

We gaan op safari door het NEOM Wildlife Reserve. Dit omheinde natuurgebied is onderdeel van het veelomvattende NEOM project. Er zijn hier verschillende diersoorten uitgezet, waaronder de Arabische oryx, de Nubische steenbok, gazellen en zelfs struisvogels. Die laatste leefden hier vroeger wel, maar zijn lange tijd uit het gebied verdwenen en nu opnieuw uitgezet.

We krijgen ze, op de Nubische steenbok na, allemaal voor de camera en wanen ons even weer in Afrika. Het landschap is uniek. De verschillende rotsformaties steken boven het landschap uit, dat verder bestaat uit vlaktes en zandduinen. Een speeltuin voor auto, chauffeur en navigator… maar soms ook best spannend in het diepe zand.

In het park ligt een gebied met de naam Secret Garden. Tussen een erg smalle en hoge rotswand kunnen we een heel eind komen met de camper. Tot het te smal wordt en we lopend verder gaan en in een soort binnentuin uitkomen, met zand, bomen en rotsen.

Langzamerhand dalen we van ongeveer 1200 meter af naar de kust, waar we een prachtig uitzicht over de Golf van Aqaba krijgen. Aan de overkant, hemelsbreed zo’n 20 kilometer verderop, ligt de Sinaïwoestijn, Egypte.

We vinden een plekje aan de kust en steken een dag later de grens met Jordanië over.